| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
و معتقدند شركت در اين جشن ها موجب فراخى روزى، نشاط اجتماعى و سلامتى دامها و فراوانى محصول مى شود. به رغم آنكه بسيارى از جشن هاى ملى كردها منسوخ و يا به اختصار گراييده هنوز هم كردان داراى بيشترين شمار سورانه در ميان اقوام ايرانى هستند. پايان ارديبشهت ماه و همزمان با آغاز كوچ بهاره به سوى ييلاقات سورانه «بانه مرى » برگزار مى شود كه اين جشن را بيشتر عشاير و ايلات كرد برگزار مى كنند. آغاز اين جشن با به صدا درآمدن «طبل و سورنا » توسط نوازندگان ايل در سحرگاه اعلام مى شود. با بلند شدن صداى طبل و سورنا جوانان و كودكان به دور نوازندگان جمع شده و رقص و پايكوبى مى كنند، در اين روز در اكثر خانه ها و سياه چادرها بساط مهمانى پهن مى شود و شادى مردم تا شب ادامه مى يابد.
در اين روز دامداران براى سلامتى گله هاى خود، قربانى مى كنند كه گوشت آن بين افراد قبيله تقسيم مى شود. سورانه «كوروكاژان» نيز از جشن هايى است كه در ارديبهشت ماه برگزار مى شود، اين جشن مطابق با جشن گاهنبارى ايرانيان باستان است كه در اين روز مردم به باغها و بوستانها رفته و شادى مى كنند. اين جشن در تقويم ايرانيان باستان به جشن «همسپتدم» يا بازگشت ارواح پاك شهرت داشته كه در آن مردم نسبت به مردگان خود اداى احترام مى كردند. زنان و مردان كرد نيز در اين روز با حضور در قبرستانها براى شادى ارواح نياكان خود فاتحه مى خوانند. جشن «برينگ برينه وى» نيز از سورانه هاى كردى است كه زمانى بصورت گسترده در روستاها و مناطق عشايرى برگزار مى شد. اين سورانه به مناسبت فصل چيدن پشم گوسفندان است كه اهالى روستا و افراد قبيله بصورت دسته جمعى اقدام به چيدن پشم گوسفندان مى كردند. در اين سورانه كه همراه با شادى و پايكوبى است زنان قبيله هركدام به فراخور وضع اقتصادى و سليقه خود غذاهايى را براى پشم چينان درست مى كنند كه بيشتر از گوشت تهيه مى شود. در كنار غذاى اصلى انواع حلوا، شيرينى، لبنيات نيز گذاشته مى شود. در پايان جشن هدايايى براى پشم چينان در نظر گرفته مى شود كه شامل، پيراهن، جوراب، كلاه، دستمال، سجاده پشمى و يا مقدارى پشم مرغوب گوسفند است. همزمان با كار پشم چينى خوانندگان و نوازندگان دوره گرد نيز انواع موسيقى و ترانه هاى كردى مى نوازند تا هديه اى نيز نصيب آنها شود. سورانه «خرمن جو» نيز از جشن هاى دسته جمعى كردهاست كه در آغاز تير ماه و زمان رسيدن محصول جو برگزار مى شود. در اين جشن زنان و مردان روستايى در حالى كه هر كدام داسى در دست دارند به سوى مزارع جو رهسپار مى شوند و بصورت دسته جمعى تمام محصول جو روستا را برداشت مى كنند. در اين جشن كه نشان از هميارى و مشاركت صميمانه مردم كرد نسبت به همديگر دارد، اكثر مردم روستا شركت مى كنند، اگر چه تعدادى نيز محصول جو نداشته باشند. در اين جشن نيز خوانندگان دوره گرد حضور دارند و با نواختن ساز، نى، كمانچه و دف دروگران را به شور و وجد مى آورند. خانواده هايى كه محصول جو دارند براى ناشتايى، ناهار و عصرانه دروگران انواع غذاها، شيرينى، چاى، دوغ به صحرا مى برند كه در اوقات معينى از طول روز خورده مى شود. سورانه «كاوروكوران » جشنى است كه در پايان مرداد ماه برگزارمى شود، اين جشن شكرانه پايان مرگ و مير گوسفندان در اثر گرماست، در اين جشن هر كدام از گله داران به تناسب تعداد دام، گوسفندى را قربانى و گوشت آن را در بين اهالى روستا و يا افراد قبيله تقسيم مى كنند. اين جشن نيز كه در ييلاق برگزار مى شود همراه با شادى و پايكوبى است. سورانه ديگرى كه هنوز در برخى از نقاط كردنشين برگزار مى شود، سورانه «گل هينان و قورشيلانى» است. در اين جشن پسران و دختران با رقص و پايكوبى به محلى كه گل رس مرغوب دارد مى روند و انواع ظروف، تنور و پيكره هاى حيوانى و يا انسانى مى سازند. اين جشن نوعى مسابقه براى نمايش ابتكار و خلاقيت جوانان است بطوريكه هر جوانى اعم از دختر و يا پسر در اين جشنواره درخشش خوبى داشته باشد طالبان زيادى را هم پيدا خواهد كرد. جشن ديگرى كه كردها در ييلاق برگزار مى كنند سورانه «بران تى بردانى» است، كه معنى لغوى آن در زبان كرد آزادسازى قوچها است. اين جشن در روزهاى پايانى حضور در ييلاق برگزار مى شود و آن در زمانى است كه گوسفندان نر با گوسفندان ماده براى بارورى آميخته مى شوند. در اين جشن در حالى كه قوچ ها ( گوسفندان نر مولد ) را شست وشو با حنا و يا ديگر رنگهاى گياهى و پارچه هاى الوان تزئين كرده اند، طى مراسمى همراه با ساز و آواز وارد گله گوسفندان ماده مى كنند. از آنجايى كه زندگى عشاير كرد وابسته به دام است، اين جشن هنوز با شور و نشاط زيادى برگزار مى شود. جشن بازگشت از ييلاق در ميان كردها به سورانه «هورانمان » مشهور است كه اين جشن نيز مطابق با جشن گاهنبارى «اياسرم » ايرانيان باستان است. معنى كردى اين واژه بازگشت به خانه است كه معمولاً در قشلاق و يا حين كوچ به سوى قشلاق برگزار مى شود. در تقويم محلى كردان به جشن هاى زياد ديگرى نيز اشاره شده است كه به دليل رواج زندگى شهرى و ماشينى فراموش شده و يا در حال فراموشى است. توجه به مبدأ هستى، شكرگزارى به درگاه احديت، قدرشناسى، احسان و نيكو كارى، هميارى و مشاركت، دوستى و صميمت و مهمان نوازى، از ويژگيهاى بارز سورانه هاى كردى است كه هنوز هم آثار آن را مى توان در محيط اجتماعى كردها مشاهده كرد.منبع:http://gahshomarepars.blogfa.com/post-3.aspx |
|
+ نوشته شده در
جمعه هفتم تیر 1387ساعت 18:18 توسط غلامرضا ساری |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
غلامرضاساری دبیر اموزش وپرورش
|
|
RSS
|