آقایان: 1ـ امجد سماواتی 2ـ بهروز صمیمی 3ـ احسان صفابخش 4ـ حسن صادقیان
خانم ها: 5 ـ اولدوز ازلی6ـ مریم صهبا
 
مسیر حرکت: اصفهان ـ دروازه تهران ـ شاهین شهر ـ مورچه خورت ـ وزوان ـ میمه ـ
گلپایگان ـ خمین ـ اراک ـ عباس آباد ـ امامزاده سورانه
سفر را از کنار تابلوی خانه اصفهان بعد از گردآمدن اعضاء تیم 6 نفره آغاز می نمائیم
مقصد صعود قله شهباز اراک به سرپرستی آقای بهروز صمیمی و با وسیله شخصی آقای مهندس

 دوشنبه 12 /10/1384                                                                

طبق هماهنگي هاي قبلي با برخي دوستان قرار شد در اوسط هفته به شهباز صعود كنيم اما بعضي از اين افراد كم لطفي كردند و تيم رو همراهي نكردند و چون من هم از طرف آقاي مهدي محمدي تو رو در وايسي بودم دونفري قرار شد بريم

من جمعه هفته پيش سفيد خاني بودم و خيلي خسته ولي ناچارا برنامه كنسل نشد

به اسرار مهدي شب رو در منزل يكي از اقوام ايشان در شازند گذرونديم و تا صبح رو هم نخوابيديم .

سه شنبه صبح ساعت شش:

آقاي يساولي مهمان نواز مارو بيدار كرد و براي ما صبحانه هم تدارك ديد وبالا خره ساعت 07:00 از خود شازند شروع به حركت بر روي خط الراس كرديم برف پودري معروف به برف وحشي حركت رو كند مي كرد من بيچاره كه اكثر مسير رو برف كوبي كردم تا شكم تو برف بودم

ساعت 13:20 روي قله ايستاديم تا طي حدودا پنج ساعت تونسته باشيم خط الراس شهباز رو صعود كنيم

به سمت امامزاده از مسير دره غول به راه افتاديم و يك ساعت و نيم هم طول كشيد تا به سورانه رسيديم

به شازند آمديم و با ماشین به اراك برگشتيم.

از نقاط قوت اين برنامه پيشبرد استقامت من بود چون تصميم دارم در اسفند ماه در يك برنامه خطالراس مالگا و شهباز رو با هم و طي سه روز صعود كنيم . بايد بدونيد كه خط الراس شهباز و مالگا در يك راستا هستند و دامنه اين دو كوه با فاصله حدود 200 متر از يكديگر جدا شده است.

سختي برنامه فقط نوع برف منطقه بود وطریقه حركت ما كه باعث شده بود  از ارتفاع پايين به بالا تر حركت كنيم. هوا بسيار عالي اما سرد بود و آفتاب آن چنان دل چسب و گرم نبود

 علی قادری

1. 

    

    

   
       شهباز   
   

   جمعه هفته گذشته به همراه پدرم ساعت 8:30 در يك هواي مه آلود صبحگاهي به قصد صعود قله شهباز (بلندترين ارتفاع استان مركزي 3۲۴۲ متر) از اراك راهي شازند و روستاي سورانه شديم. از اراك تا شازند با ماشين شخصي نيم ساعت و از آنجا تا روستاي سورانه و امامزاده عبدالله (مبدا صعود) ده دقيقه راه است كه به علت مه فوق العاده شديد و عجيبي كه جاده را پوشانده بود بارها در جاده هاي فرعي و اصلي گم شديم و نهايتا  ساعت 10 به امامزاده رسيديم.  ۱۰صبح براي صعود يكروزه قله شهباز حتي در تابستان هم خيلي دير است. آسمان آفتابي و صاف شده بود. پيش بيني هوا اين بود كه از بعد از ظهر هوا رو به خرابي ميگذارد و تمام سعي ما اين بود كه خود را به پناهگاه رسانده و با سنجيدن موقعيت هوا و زمان اقدام به صعود كنيم. شهباز با وجود ارتفاع كم قله آساني نيست. مسافت زياد مبدا حركت تا پناهگاه و تيغه اي  بودن مسير پناهگاه تا قله و بي آبي منطقه بر دشواري صعود مي افزايد. دو تيم كه قبل از ما و ساعت 8 صبح راه افتاده بودند خوشبختانه مسير را پاكوب كرده و اين باعث بالا رفتن سرعت ما شده بود. طوري كه ساعت دوازده ظهر٬ ده دقيقه بعد از گروه اول به پناهگاه رسيديم. برف زيادي كل دشت و دامنه هاي كوه را پوشانده بود. از امامزاده يك شيب نسبتا تند و مستقيم به سمت بالا وجود دارد كه به يك تپه كم شيب و گسترده منتهي ميشود و به سمت راست (غرب) ميرود و در منتهي اليه خود كه اين تپه خاكي با دامنه سنگي شهباز تلاقي پيدا ميكند مسير به سمت چپ ادامه پيدا ميكند (يك تراورس طولاني) تا به پناهگاه شهباز در يك زمين نسبتا صاف (گوسفندسرا) ميرسد.

   استراحتي كرديم. تيم پنج نفره  کانون از صعود انصراف داده و بازگشت. البته چندین نفر از اعضا کانون از مسیر دیگری در حال صعود بودند. باد شدت  و دمای هوا افت زیادی پیدا کرد. هنوز مردد بوديم. تصميم گرفتيم تا هر جا كه توانستيم بالا برويم. ساعت 12:45 دقيقه هرچه لباس داشتيم پوشيديم و به راه افتاديم. كم كم با ارتفاع گرفتن ما٬ هوا بهتر شد. مسير پاكوب نشده بود برف پودري و نرم حدود 80 سانت كه روي آن سفت بود چه در صعود و چه در فرود گام برداري را مشكل كرده بود. كم كم به ابتداي تيغه رسيديم و روكش دستكش ها را براي صعود اين قسمت كه دست به سنگ اجتناب ناپذير دارد درآورديم. توجه شود صعود زمستانه از مسير شرقي (تيغه) صد در صد نيازمند طناب و ابزار حمايت است و صعود بدون حمايت ريسك بسيار بالايي دارد و اصلا پيشنهاد نميشود.  ساعت 3 استراحت پنج دقيقه اي داشتيم و دوباره حركت ساعت حدود 4 بعد ازظهر به قله رسيديم. قله های اطراف را مه گرفته بود و شرایط بدی را خبر می داد. سریع از همان مسيري كه صعود كرده بوديم فرود آمدیم. البته نه از سنگها بلكه با كمك برفهايي كه بين شكاف سنگها  انباشته شده بود. چون سطح رويي برف سفت بود به صورت تخته اي ميشكست  و سر ميخورد. خيلي از جاها برف روي حفره ها را پوشانده و بايد مراقب آنها بود. یکبار هم پای من در شکاف بین دو سنگ که زیر برف بود گیر کرد و زانوی چپم آسیب دید که البته جدی نبود. ساعت 5 به پناهگاه رسيديم و بدون فوت وقت و استراحت راه پايين را پيش گرفتيم و اين بار هم از شيب بالاي پناهگاه ميانبر زديم به تپه بالاي امامزاده . از صبح ساعت ده تا 6:۳0 شب در مجموع 45 دقيقه استراحت كرديم. تمام گروه هايي كه امروز براي صعود يا تمرين يخ و برف تو منطقه بودند٬ رفته بودند. يكساعتي از تاريكي كامل هوا ميگذشت كه با استقبال گرم شغالها به امامزاده و پاي ماشين رسيديم.

    

    منبع:

   http://www.anapourna.persianblog.com/ 

 www.herfehvfan.blogfa.com       حرفه وفن راهنمایی شازند